De Vieilles Tiges van de Belgische luchtvaart vzw

Kolonel Vlieger Daniel Le Roy du Vivier, DFC with bar

Reservekolonel Daniel Le Roy du Vivier werd geboren in AMERSFOORT (NL) op 13 januari 1915 uit een Belgische vader en een Nederlandse moeder.

Na het behalen van een licentie in Handelswetenschappen, aan de Katholieke Universiteit van Leuven, vangt Le Roy du Vivier de militaire dienst aan in hoedanigheid van milicien bij het 1 ste Regiment Gidsen op 31 juli 1935. Na zijn militaire dienst, gaat hij een wederdienstneming aan als leerling-piloot op 01 april 1937. Hij maakt deel uit van de 75ste Promotie.

 Na zijn scholing ontvangt hij zijn brevet van piloot op 15 maart 1938. Hij gaat op 01 april 1938 over naar het 3 de Smaldeel van het 1 ste Regiment Luchtvaart, te GOETSENHOVEN en vervolgens op 14 September 1938 naar het 4de Smaldeel van het 2de Regiment Luchtvaart 11 Groep.

Sergeant-vlieger benoemd op 26 September 1938 gaat hij, in hoedanigheid van kandidaat actief Onderluitenant, de wapenschool volgen te EVERE, op 1 maart 1939.

Op 10 mei 1940, tijdens de Duitse aanval, vertoeft hij als Adjudant in NIVELLES. In gezelschap van Majoor Jacques Lamarche en Luitenant Yves du Monceau de Bergendal wordt hij, als vrijwilliger om deel te nemen aan een zending met groot risico, tijdens een patrouillevlucht met een eenzitter Fairey Firefly binnen de sector ANTWERPEN-LEUVEN-BRUSSEL, door bevriende troepen neergehaald in de omgeving van KEERBERGEN. Door de Duitse vorderingen dient hij op 15 mei 1940 met zijn eenheid naar Frankrijk te gaan. Na een periode van non-activiteit, ontvangen de piloten op 19 juni 1940 het bevel de wapens neer te leggen. Dit bevel doet Le Roy du Vivier, en andere piloten (de Henricourt de Grune, van den Hove d'Ertsenryck, Wilmet, Willy Van Lierde, Vicky Ortmans, Georges Doutrepont, Francis de Spirlet, Roger Malengrau) besluiten om te handelen en zij begeven zich naar PORT-VENDRES waar zij, op 23 juni 1940 inschepen op het "SS PAPA". Op 27 juni zijn zij in GIBRALTAR en op 07 juli in LIVERPOOL.

Bij zijn aankomst in Groot-Brittannië wordt hij overgebracht naar het depot van de RAF te GLOUCESTER; daarna brengt hij een twaalftal dagen door bij de 7 Operational Training Unit, waar de monitoren hem inwijden in het besturen van de toestellen die op dit ogenblik in dienst zijn.

Op 04 augustus wordt Le Roy du Vivier aangeduid voor het 43ste Jachtsmaldeel. Evenals zovele andere, is ook deze eenheid betrokken in de strijd. Hierover werden de mooiste bladzijden van heldenmoed en glorie neergeschreven.

Op 08 augustus laat de Generale Staf van de RAF volgend ontroerend bericht in de dagorders verschijnen: "De Strijd om Engeland is begonnen. Leden van de RAF, wees er van bewust dat de lotsbestemming van generaties in uw handen ligt."

En inderdaad dezelfde dag vliegen 300 Duitse vliegtuigen, verdeeld over verschillende smaldelen het Kanaal over en vallen konvooien, schepen en de verschillende vervoers- en communicatiemiddelen aan.

Op 16 augustus haalt hij zijn eerste vliegtuig, een Junkers 87, neer.

In de loop van de namiddag op maandag 02 September 1940, leverden de piloten van de Luftwaffe verwoede gevechten die zich vooral richtten op de vliegbasissen van de RAF, die als startplaats van de RAF-piloten dienden.

Tijdens een algemeen gevecht boven SIDCUP, een klein dorpje niet ver van LONDEN gelegen, wordt Le Roy du Vivier, bij de achtervolging van een Duitse jager, op zijn beurt door een andere vijand aangevallen en neergehaald op een hoogte van 3000 meter. Zijn, vliegtuig stort brandend neer.

Hij verlaat zijn vliegtuig met zijn valscherm en landt... in de tuin van een school voorjonge meisjes! Onmiddellijk wordt hij omringd door een groep leerlingen, gewapend met borstels, gaffels, schoppen en spaden, die hem vroegen of hij al dan niet Engelsman was... Daar hij op dit ogenblik de taal van Albion nog niet te best kende, en vrezend dat zijn Brussels accent verkeerd zou kunnen geïnterpreteerd worden waant hij zich dood tot wanneer een politieman aankomt. Deze kijkt zijn identiteit na, brengt hem over naar een hulppost en brengt hem rond acht uur 's avond over naar een hospitaal

Van 02 September tot 22 oktober 1940, blijft Daniel Le Roy du Vivier in behandeling bij het Casuality Clearing Station te TENTERDEN; daarna herneemt hij zijn dienst bij het 43ste Jachtsmaldeel. Hij zal gedurende 27 maanden bij deze eenheid blijven, eerst in hoedanigheid van Pilot Officer, daarna als Flight Commander en na 18 maanden als Squadron Leader. Hij is bijgevolg de eerste niet-Britse piloot die het bevel voert over een Engels smaldeel.

In de loop van de maand mei 1941, boekt hij zijn tweede overwinning (een Junkers 88) en haalt, samen met zijn kameraden, drie andere vijandelijke vliegtuigen neer. Het waren zijn schitterende prestaties die leidden tot zijn benoeming van Flight Commander.

Op 03 januari 1942, ontvangt Daniel Le Roy du Vivier, met een nota van het Air Ministry, het D.F.C. met volgende vermelding: "Heeft het bewijs geleverd van buitengewone hoedanigheden als Flight Commander, aldus is hij erin geslaagd de offensieve waarde van zijn piloten tijdens de operaties, zowel overdag als 's nachts op een zeer hoog niveau te houden. Heeft tot nu toe vier vijandelijke vliegtuigen vernietigd".

Anderzijds, vereerd met het Oorlogskruis van 1940 met bronzen palm, wordt Daniel Le Roy du Vivier toegelaten een bijkomende palm met drie leeuwen te dragen. De waarde van deze onderscheiding werd speciaal onderlijnd door de Minister van Landsverdediging.

Daarna, in augustus 1942, neemt Daniel Le Roy du Vivier, aan het hoofd van zijn Smaldeel, op een schitterende manier deel aan de operatie van DIEPPE. Hij voert 4 aanvallen uit op sterk verdedigde vijandelijke posities en keert elke keer met een beschadigd vliegtuig terug.

Zijn heldhaftige houding wordt eens te meer door zijn oversten van de RAF beloond. Onze landgenoot krijgt de toelating een "Bar" te dragen op het lint van zijn D.F.C.

Op 22 September 1942 wordt Daniel Le Roy du Vivier, na zijn terugkeer van een zending, per draagbaar overgebracht naar een hulppost en op rust gestuurd bij de 13 Groep Headquarters achter de linies. Hij is uitgeput door dit vermoeiend leven dat de fysische gesteldheid van de piloten ondermijnt.

Op 22 december 1942 is hij bij de Central Gunnery School van SUTTON BRIDGE. Op 11 februari 1943 vertoeft hij opnieuw bij de 13 Group Headquarters en op 07 april bij het 1 Personnal Dispatch Center.

Op 13 april 1943 wordt hij gehecht aan het Middle East Command Headquarters.

Op het front van de Middle East, neemt Daniel Le Roy du Vivier het bevel over de 239 Fighter Bomber Wing Tunesië-Sicilië die bestaat uit de vijf volgende smaldelen: het 1 ste Zuid-Afrikaans smaldeel, het 3de en 450ste Australische smaldeel en het 112de en 260ste Britse smaldeel. In juli 1943 wordt hij aangeduid als hoger officier verantwoordelijk voor de operaties van de 324ste Fighter Wing samengesteld uit het 43ste, het 72ste, het 93ste, het 111de en het 601ste smaldeel.

Na de Italiaanse veldtocht gaat Wing Commander Le Roy du Vivier terug over naar de RAF op 08 juli 1944, en daarna achtereenvolgens op 14 augustus naar de 53 Operational Training Unit, op 26 juni 1945 naar het 61 Operational Training Unit en op 03 September naar het Inspectorate General of the Belgian Air Force.

Daags na de Duitse capitulatie bevindt hij zich te FASBERG met de twee Belgische Jachtsmaldelen. Wanneer deze definitief terugkomen naar België om zich te vestigen op het vliegveld van BEAUVECHAIN, vraagt Wing Commander Le Roy du Vivier, die tijdens de gevechten op Sicilië erg gewond werd aan het rechterbeen, zijn overgang naar de reserve

In het burgerleven leidt hij de afdeling “ Luchtvaart” van de Belgian Shell Company.

Ondanks het feit dat Daniel Le Roy du Vivier de dienst verlaten heeft, blijft hij innerlijk gehecht aan de nostalgie van de onvergetelijke uren die hij in de lucht, tijdens de gevechten, doorgebracht heeft.

Wanneer er in januari 1950 in BEAUVECHAIN een hulpsmaldeel opgericht wordt met bet doel gedurende de weekends de reservejachtpiloten te trainen, wordt Luitenant-kolonel Le Roy du Vivier bevelhebber over dit Smaldeel. Hij organiseert te KOKSIJDE en trainingskamp waaraan 15 jachtpiloten deelnemen. De waarde van deze training is van zulke aard dat, gedurende schietwedstrijden die betwist worden tussen verschiuende smaldelen van onze Luchtmacht, het hulpsmaldeel de tweede plaats behaalt en aldus het bewijs levert dat zijn piloten niets van hun oorlogswaarde verloren

Om deze redenen zijn wij ervan overtuigd dat, wanneer hij opstijgt aan het hoofd van zijn Smaldeel eenzitter Spitfire XIV, Luitenant-kolonel Le Roy du Vivier DFC soms moet terugdenken aan deze zo dichtbije en nochtans, helaas, voor sommigen reeds zover achter de rug liggende periode, waarin hij "mannen die meer vrees hadden voor hetgeen hen onteerde dan voor hetgeen hun doodde", naar het gevecht leidde.

Daniel Le Roy du Vivier wordt Reservekolonel vlieger benoemd op 26 december 1955. In hetzelfde jaar verlaat hij België en wordt hij benoemd tot vertegenwoordiger van SABENA in Noord-Amerika. Hij verlaat bij leeftijdsgrens het reservekader op 01 april 1970 en overlijdt bij een verkeersongeval op 02 September 1981.

De hieronderstaande eervolle onderscheidingen werden hem verleend :

  • Distinguished Flying Cross met een baret op datum van 03 november 1942
  • Het Oorlogskruis 1940 met 3 palmen en 3 leeuwen in brons op datum van 12 januari 1943.
  • Het Kruis van Officier in de Leopoldsorde met palm op datum van 12 maart 1946
  • Officier van het "Legion d'honneur Française" op datum van 20 September 1950
  • Het "Croix de guerre Française avec palme" op datum van 20 September 1950
  • Het Kruis van Officier in de Kroonorde op datum van 8 april 1951
  • Het Kruis van Commandeur in de Kroonorde op datum van 08 april 1955
  • Het Kruis van Commandeur in de Leopoldsorde op datum van 15 november 1955

Kolonel Vlieger Daniel Le Roy du Vivier, DFC with bar, is peter van de promotie leerlingen-piloten 97A